Op onderzoek in Lima / Miraflores

Lima, 11 september 2014
Onze eerste indrukken van deze stad: groot, druk, lawaaierig. Maar toch zeker ook interessant. 
Het verkeer is een continue infarct, waarbij toeteren een levensbehoefte is geworden. Auto's staan soms zes rijen dik en niemand gunt elkaar ook maar een duimbreed voorrang. De mist blijkt zware luchtverontreiniging en rijden is hier het recht van de sterkste. Op de doorgaande wegen staan de auto's hier dichter op elkaar dan op de parkeerplaats bij ons bij de supermarkt.

Miraflores,
een wijk in Lima waar de rijke mensen wonen en zowat alle toeristen terecht komen. Het is een relaxte wijk aan de kust met veel restaurantjes en winkels. Park Kennedy vormt het hart van de wijk. 's Avonds stroomt zo'n park vol mensen, een echte ontmoetingsplaats. Mensen dansen er gezellig op muziek die ze zelf maken en op andere plaatsen in het park kun je je schoenen laten poetsen. Het valt ons op, dat we rustig kunnen rondlopen en niet aldoor lastig gevallen worden door verkopers.
Dat Miraflores aan de weg timmert is zichtbaar, gemeente ambtenaar zijn is een felbegeerd baantje dat in diverse varianten in overmaat aangeboden wordt. Herkenbaar aan de mooie doorwerkpakken die je krijgt en die gezag uitstralen. Doorwerkpak is op zich al een vreemde gedachte, het regent hier echt nooit en het lijkt me hier toch echt te warm voor zo,n pak. Doorwerken is er trouwens ook niet echt bij. Ik denk dat he werktempo gewoon past bij de loonschaal. Allemaal geborduurd met "communio de Miraflores" en daaronder de functie. Schoonmakers poetsen in tientallen de straten (het is echt opgeruimd), verkeersregelaars in diverse maten van gewoon busbaanbegeleiders, naar regelaars van kruisingen of naar politieregelaars die drukke kruisingen doen. Een overeenkomst: het aan de lippen vastgeplakte scheidsrechtersfluitje waarmee ze een nooit stoppende reeks van korte fluitjes uitstoten waarbij in gelijk tempo met de hand druk gezwaaid wordt dat je door moet rijden, op zich een overbodige mededeling want niemand houdt hier in. Als je niet kijkt lijkt het net of een groep eenden snaterend aan komt waggelen. Op de echte highways in de stad staan overal op de kruisingen meerdere in sexy strakke rijbroeken geklede vrouwelijke motor-politieagenten met helmen, zo van het type, daar wil je geen klappen van krijgen. Blauwe jassen staan voor de officiële geldwisselaars, die staan echt op iedere hoek. bruine jassen zijn een soort fiscale controleurs. Bruin/beige met kogelvrij vest staan voor de banken. Groene jassen uiteraard van de plantsoenen. Dat is hier vooral water geven, Het regent hier nooit. De gele jassen zijn van de bushalte begeleiders, iedere halte heeft er twee en zij bepalen hoeveel mensen er nog in de bussen mogen. Die bussen zijn trouwens per definitie overbeladen, echt stampvol, en dat terwijl er iedere halve minuut een volgende bus komt.

Het oude, historische centrum van Lima. 12 september 2014
Makkelijk gezegd maar er per bus komen is een ander verhaal. Het kost toch altijd heel wat uitzoekwerk om te begrijpen hoe zaken zoals het openbaar vervoer werken. Gelukkig vinden we dat leuk, het is een onderdeel van de reis. Maar als dan blijkt, dat een deel van het systeem net de week ervoor omgegooid is en de info uit de reisgids dus niet meer klopt, wordt het wel iets moeilijker. Eigenlijk wilden we graag eens met een 'collectivo' mee, een minibusje, waar veel mensen ingepropt worden. Op de ruit staat de naam van de straat / straten, die ze afrijden. Omdat de hele stad uit vierkante blokken bestaat is het systeem heel simpel. Een bus rijdt de hele weg af en dat is zo meer dan een uur rechtuit rijden. op de zijkant staat geschilderd welke 2-3 wegen die bus rijdt. Op zich is dat een heel goed systeem. Maar zoals gezegd enkele weken terug hebben ze een nieuw systeem ingevoerd, een mooie grote blauwe bus die dwars de hele stad doorsnijdt. Een pracht van een busbaan dat wel, maar alle collectivos mogen daar niet meer komen waardoor alle teksten op de zijkanten niet meer kloppen. Uiteindelijk bleken we zo'n gratis blauwe bus van de gemeente nodig te hebben.
Het centrum is aardig met mooie, koloniale huizen en enkele kerken en paleizen, maar eerlijk gezegd is er niet veel oude glorie voor zo'n grote stad in een middag hebben we het wel gezien. We hebben inmiddels ook ontdekt dat een redelijke koffie hier een doble espresso is, anders is het echt slappe thee. 
Zo zien voor het eerst een demonstratie, die komen hier veel voor. de politie is snel met complete pantserwagens ter plekke en zet meteen de waterstraal op de demonstranten. Zo te zien wordt er korte metten mee gemaakt. De demonstraties ogen gemoedelijk, het bedreigende karakter komt van de overdreven politiemacht.

Archeologisch Museum
Zaterdag hebben we het archeologisch museum bezocht, gelegen in weer een heel andere wijk van Lima. De weg ernaar toe werd opnieuw een avontuur. We kozen de goede bus.Genoten van de busconducteur. Die hebben maar een druk baantje! Continu uit het raam schreeuwen waar de bus naar toe gaat, maar ook kaartjes verkopen en diezelfde kaartjes gedurende de rit een aantal malen controleren. En als je dan als conducteur gezegend bent met twee van die gringo's, die er natuurlijk weer niets van snappen, nou dan ben je klaar. Blijkt toch een heel correcte vent, hij wil niet de benodigde muntjes uit mijn hand met soles pakken. pas na twee keer deed hij het toch maar "kijk, drie soles". 
Het archeologisch museum was zeer de moeite waard. Er is enorm veel gevonden uit de tijd van de Inca's maar ook van volkeren van veel langer geleden. o.a. ook textiel en dat is redelijk bijzonder dat het zo goed bewaard is gebleven.